19/11/2009 - KASIM

Benim hikayem seninle başlıyor. Şimdi kendiliğinden yazılan bu sözcükler zamanı anlatıyor. Güneş yüzüne çarptığında , saçlarını dağıtan o rüzgar , bir sonbahar parkındaki bütün yapraklarda başlıyor. Bir Kasım hayal et istiyorum.  İliklerine kadar ıslanmış bir kışın başlangıcında. Yorgun bir yolda  yürümek istiyorum seninle. Anlamını yitirmiş bir şarkı söylemek,  bütün  güzel seslerine inat. Bir ağaç kabuğunda bul istiyorum dünyanın renklerini. Unutulmuş bir bankta saatlerce oturmak, sadece seninle ve  yaşlı bir ağacın yarım gölgesinde. Bütün çizgileri tekrarlamak geliyor içimden. Koşmak, yolun sonundakine varmak için değil. Yaşamayı unutmuş bir kara parçasına düşen ilk yağmur olmak istiyorum. Sonra o yağmurda ıslanmak. O parkta seni bekleyen  bir bulut olmak istiyorum. Anlamsız bir ayrıntıda, senin bile farkını bilmediğin bir gülüşünde sana bakmak. Sadece içinden geçip gittiğin bir Kasım olmak.

ync

21/10/2009 - SİL BAŞTAN

Unutmaya çalışıyorum.

Gözlerini önce ve bakışlarını.

Aklımdan her gün biraz daha kayboluyor.

Zor olmuyor.

Ellerini hatırlamıyorum,

Yürüyüşün,

Nasıl dı?

Yağmuru sever miydin sen yoksa.

Yanlış mı hatırlıyorum.

En sevdiğin yemek neydi?

Hangi renkti en çok üzerinde ki.

Siyah mı , yeşil mi?

Unutmaya çalışıyorum.

Seni hiç düşünmüyorum.

Hangi filme gitmiştik seninle?

Hangi şehirde bulmuştuk aşkı.

İnanmıyorum ki olanlara.

Aşk olsa, şimdi duyduğum nefret.

Hayır nefret etmiyorum ki ben .

Hiç olmadın ki zaten.

Bu daha acıtır mı canını.

Hatırlamıyorum ,

Şiir sever miydin ?

En çok Atilla ilhan mıydı.

Haklısın.

Ama yine de vazgeçmiyorum.

Olabildiğince hızla,

Unutmaya çalışıyorum...

Ve seni hiç düşünmüyorum.

ync

30/9/2009 - Zamansız

                                               UZAK’LARA

Hiç bir söz beklemiyorum ki ben. Bir yerlerde durmadığını biliyorum. Kalbim hiç bir yerde beklemiyor ki. Gözlerimin yorgunluğunu görüyor musun sende? Biliyor musun içimde sakladığım cenneti?  Zamanlar gördüm. Öyle zamanlar ki anlatmaya çalışıyorum; engelliyor cümleler.

Şarkıları benzetiyorum, şiirleri, küçük ipuçlarında anlatmaya çalışıyorum. İnsan imkansızı isteyebiliyor bazen.

Özlediğini biliyorum gözlerimi. Dünyanın bütün zamanlarına kapandığımda söylediklerini duyuyorum. Usulca bir sokulma isteği senin ki. Bir hayata çıt çıkarmadan dahil olma.

Şiirlerimi özlediğim. Sahipliğini en fazla üzerimde hissettiğim şiirlerim.

Beklemek zor geliyor mu artık karanlığına? Gelmemi istiyorsun her şeyden uzak, gerçeklerimden arınmış.

Gelemem ki ben. Engelleyen bir şey var sözlerimizi. Özgürlüğümüze kurulu bir  şeyler var. Gelemem ki sevgilim. Cesaretim yok bekle demeye. Dayanamazken bile düşündüklerime, bekle diyemem ki.

Konuşmuyorum seninle , bu kez neden? Hangi anahtar bu beni derinlere hapseden ? çıkarsız hayatlar bekliyorum. Yani imkansızı.

İki kelime biliyorum. Dünyadaki her şeyi  o kadar güzel anlatıyor ki.

İki kelime.

Söylemek öyle zor ki...

Ync...

22/7/2009 - YAKIŞMADI GÖZLERİME

Savaşa hazır bir asker gibi duruyordu aramızdaki yazgı,

Kırık ama ayakta gençliğim,

Yorgun ,umutsuz, kimsesiz hayatının yanına hiç yakışmamıştı...

İmkansızı imkanlı kılma çabaların,

Kaybettiğin bir eşyayı yıllarca aramak gibi...

Soluk soluk bir çaba,

Her güne gebe çetrefillerin acısına aldırmadın

Anlatmaya çalıştığım kadar suskunluğum,

Bir avuç dolusu düğüm,

Anlamadın

Ya da aldırmadın

Geçmişe takılı göz yaşlarıma...

Hüzünler denizinde ağlıyorduk ikimizde

Sırılsıklamdık, üşüyorduk ve yalnızdık...

Tuzlu bir yalnızlıkta çıkmıştın sen karşıma

Issız bir adada yanıma alacağım üç şeyden biri olman,

Sabahları tamamlayan günaydınlarında örüldü  geçen zaman...

Her şeyi söyleyen dilim,

Her sözü özgürlüğüne kavuşturan,

İlk defa çekimserdi kağıtlar kalemlerin altında.

Bir mutluluk molası vermiş ruhum sustu,

Söylemedim , söyleyemedim...

İlk defa bu kadar güzel durmuştu üzerimde aşk,

Doyasıya yaşamak isterdim bir çırpı da...

Bir yazla başlamıştı bütün hayatıma tutsaklığım

Bilmediğim yanlarımla tanıştım ,

Görmediğim yüzlerimle...

Yeniden doğuşun kanıtını sundun bana her sabah.

Sustum, söyleyemedim.

Bir yıldız kayması kadar ışıltı verdi hayatıma girişin,

Sessiz ama derinden.

Ve bin dilek tuttu gözlerim gözlerinde.

Çehresi değişti yalnızlığın,

Dünya kıskandı beni her mevsim ellerinden,

Sevgim tanımsız bir şekle dönüşmüşken içimde,

Boşa koydum, dolmadı.

Doluya koydum, almadı.

Bir şey vardı...

Ölüme yaklaşırken insanı çekim gücüne sürükleyen bir kader...

Ama güzelliğini hemence kabullendiğin bir şey,

Usulca sokulan bir ecel...

GİTTİM !

Alacağını almış sahipler gibi hışımla çıktım hayatından...

Hiç bir açıklama borcunun yakıştırmadım kendime.

Yaşamak istediğim bir aşkı yaşamış,

Kalanlarına aldırmadan ardıma bıraktığım bir yürekle ,

Gittim...

Pusuya yatmış acıların çıkmasını bekledim önce uzaktan.

Sustum ve sadece çabalamanı izledim.

Ne söylesem gözlerini inandıramayacağımdan,

Nefretini bulduğum yerden çıkarmayı denedim ;

Başaramadım,

Yapamadım,

Sevgini nefretine bulaştırmayı...

Kimseye anlatamadığım bir yazgının tek oyuncusuydum halbuki,

Halbuki;

Senin için, benim için yaptığım bir şey değildi aşkımızdan gitmek.

Biz hariç her şey oldu arkamızdan yaşananlar.

Kontrol kumandasını kendi ellerimizle devir teslim ettiğimiz ellerin,

Aramızda sandığımız sevgimizin,

Aslında tam orta yerinde çoğalan sonunu göremedik...

Kolayına kaçmaktı bir aşkın suçlusu olmak,

Bir suç ilanıydı ayrılık şairin dediği gibi.

En basitti yani gitmek ,

Ve gittim...

Bu defa hiç yakışmamıştı adım adının yanına...

Bir kışla başlamıştı ayrılık.

Özlem her maddeye dönüşmüştü yer yüzünde,

Bitmeyen bir sevgi açlığı büyüyordu,

Ama kandırmıyordu hayatıma giren hiç bir sevgi susuzluğumu...

Hasretin vardı içimde yanık.

Ve gözlerine dayanmanın zorluğunu sonraları anladım.

Dalgaların vardı yüreğimi delip ardına geçen,

Birikmeni izledim yudum yudum aklımda,

Kaybedince anlıyor insan...

Kolay gibi geliyor baştan,

Hiç bilmediğin dostların,

Tahmin gücünün sınırlarını zorlarcasına

Belki tekrarı olmayan bir güçle çevreliyor etrafını.

Her cümlenin sonun ne kadar güçlü olduğumla bitiyor,

Ve her sonun başlangıcından konuşuluyor bir zaman.

Kelimeleri almakta zorlanan aklım,

Ya da ne bileyim

Acının ince bir sızıyla kapladığı bedenini kimse anlamıyor.

Çaresiz dost çabaları

Bir kucak dolusu çare.

Bit pazarından bin çeşit renk içinden çözüm sunmak gibi...

Yok yok;

Bu olsa olsa çözüm sanmak...

Davetsiz gelendi aşkın hüzün denizimin tam ortasına.

Tam on ikiden vurmuştu aşkın yüreğimi.

Hatırlıyor musun sevgilim ?

Ne kadar yakışmıştı gözlerim gözlerine.

İsmim isminle anlam kazanmış,

Sevgim be çok yakışmıştı yüreklerimize.

Olmadı,  yapamadık...

Artık hiç yakışmıyor aşkın düştüğü cümleler sözlerime.

Küstürdüm kendimi gündüzlere,

Güneşe dargınım.

Bir karanlığı çağırdım ardından,

Sessizliğini ve sensizliğini.

Şimdi ne söylesem anlamsız,

Ne söylesem boş...

Biliyorum,

Hiç yakışmadı bu ayrılık sevgimize...

03 Eylül 2007

ync

17/7/2009 - TIP

Çok uzaklarda kalan bir şeyler arıyor gibi konuşmalar. Kısa ve net cümleleri sevmediğimi bilirsin. Gözlerimde anlamını bilmediğim bir melankoli. Hala bestelenmeyi bekleyen şarkılar var. Hazırlanmış mıydı yaşananlar , beklenen miydi? 

Sözlerinde alışamadığım bir adam , gözlerinde hiç tatmadığım bir sağanak  var.

Şimdi seni seviyorum demek bile yetmezken akıllara listede olan ne bilmiyorum.

Bu hallerin anlamı ne bilmiyorum.

Sadece zamanlar görmeni beklediğim gibi. 




ync..